Dar prorokowania tuż przed drugim adwentem Bóg wyposażył Jana Chrzciciela w dar prorokowania,aby ogłosił pierwsze przyjście Chrystusa. Podobnie możemy spodziewać się, że znowu ześle dar prorokowania, by ogłosić swoje drugie przyjście, aby wszyscy mieli sposobność do przygotowania się na spotkanie Zbawiciela.
Chrystus mówił o pojawieniu się fałszywych proroków przed Jego powtórnym przyjściem. (Mat. 24,11.24 ) To oznacza że będą i prawdziwi prorocy wybrani przez Boga tuż przed samym Jego powtórnym przyjściem. Zapowiedział to prorok Joel: "A potem wyleję mojego Ducha na wszystkie ciało i wasi synowie i wasze córki prorokować będą, wasi starcy będą śnili, a wasi młodzieńcy będą mieli widzenia. także i na sługi i na służebnice wyleję w owych dniach mojego Ducha . I ukażę znaki na niebie i na ziemi, krew ogień i słupy dymu. Słońce przemieni się w ciemność, a księżyc w krew, zanim przyjdzie ów wielki,straszny dzień Pana (Joel 3,1-4).
W Dz.2,2-21. Piotr cytując Joela przypomniał że Bóg obiecał takie błogosławieństwo gdy nastąpiła Pięćdziesiątnica, ale zastanówmy się i zadajmy sobie pytanie, czy wtedy nastąpiło całkowite wypełnienie proroctwa, czy to tylko wczesny deszcz wiosenny, do którego porównywane jest wylanie Ducha w Biblii , czy nie nastąpi późny deszcz (Joel 2,23.) bardziej intensywny bo i pracy jest [patrząc na ilość ludzi] bardzo dużo? I to przed ponownym przyjściem Pana aby przygotować Mu lud, który będzie z radością oczekiwał na Jego przyjście.[Już znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach były.] (por.Mat.24,29;Ap.6,12-17;Joel 3,4) Tak samo jak późny deszcz, końcowe wylanie Ducha przyczyni się do tego, że dojrzeje żniwo ziemi ( Mat. 13,30.39) i "każdy, kto będzie wzywał imienia Pana, będzie wybawiony" (Joel3,5).
Dar prorokowania w Kościele ostatków. Rozdział 12 Księgi Objawienia ukazuje dwa główne okresy prześladowań. W czasie pierwszego, który przypada na lata 531-1798 (Obj.12,6.14) ludzie wierni Biblii byli srodze prześladowani. Jeszcze raz, tuż przed powrotem Chrystusa,szatan zaatakuje "resztę jej potomstwa", Kościół "ostatków", który trwa w wierności Chrystusowi. Księga Objawienia ukazuje tych wiernych jako "resztkę", która strzeże przykazań Bożych i trwa przy świadectwie o Jezusie (Obj,12,12) - "zachowują przykazania Boże i mają świadectwo Jezusa Chrystusa" . Anioł stwierdził, że "świadectwem Jezusa jest duch proroctwa" ( Obj.19,10).
Wyrażenie duch proroctwa może odnosić się do:
1) Ducha Świętego inspirującego proroków natchnieniem od Boga.
2) działanie daru proroctwa
3) osoby jako narzędzia w samym przekazie proroctwa.
Objawienie zwraca uwagę na to, że cechą Kościoła w czasach końca jest posiadanie jednego i drugiego; wyznawcy Kościoła "zachowują przykazania Boże i mają świadectwo Jezusa Chrystusa - dar proroctwa (Obj,12,17 BG)
W czasie wyjścia z Egiptu Bóg dał "zborowi" dar prorokowania w celu zorganizowania, pouczenia i prowadzenia swego ludu (Dz.7,38). "Pan poprzez proroka wyprowadził Izraela z Egiptu, prorok także go strzegł" (Oz.12,14) Nic też dziwnego, że dar prorokowania znajduje się w grupie tych, którzy zaangażowali się w ten ostateczny exodus - ucieczkę ze skażonej grzechem ziemi do niebiańskiego Kanaanu. To wyjście, które nastąpi przy powtórnym przyjściu, będzie wypełnieniem zapowiedzi z Iz.11,11: "I stanie się w owym dniu,że Pan ponownie wyciągnie swoją rękę, aby wykupić resztkę swojego ludu, która pozostanie".
Pomoc w końcowym kryzysie Pismo Święte objawia, że lud Boży w ostatnich dniach historii ziemi doświadczy pełni gniewu szatańskiej mocy smoka, kiedy zaangażuje on wszystkie swoje siły by ich zniszczyć (Ap.12,17). Będzie to "czas takiego ucisku, jakiego jeszcze nigdy nie było, odkąd istnieją narody" (Dan. 12,1). Aby pomóc im przetrwać ten największy bój wieków, Bóg w swoim wielkim miłosierdziu dał swojemu ludowi zapewnienie, że nigdy nie będzie osamotniony. Świadectwo Jezusa - duch proroctwa - bezpiecznie doprowadzi ich do ostatecznego celu - połączenia się ze Zbawicielem przy Jego powtórnym przyjściu. Może parę słów przybliżenia tematu. Biblia jest ogólną instrukcją jak żyć i zachowywać się w różnych okolicznościach życia, ale przyjdzie czas, że to nie wystarczy, wtedy Bóg zapewnił nas o daniu proroka, który bezpiecznie nas doprowadzi do Pana i nie zostaniemy zwiedzeni. Prześladowania fizyczne są niebezpieczne dla nas, w nich widzimy wroga, ale jeszcze gorsze są zwiedzenia, które odbywają się w sferze umysłowej, tam nie widać wroga twarzą w twarz a może skrycie i podstępnie na początku bardzo niewinnie zaatakować człowieka wciągając go najpierw w myśli nie takie jak być powinny a potem w małe odstępstwa, gdy damy się wmanipulować w nie, nie wiedząc kiedy zaczniemy odchodzić od Boga.Dlatego nasze codzienne osobiste poranne nabożeństwa i czytanie Biblii oraz lektury głosu proroctwa są dla nas takie ważne. Pamiętajmy abyśmy zawsze byli blisko Boga w naszym codziennym życiu. To jest bardzo ważne dla naszego zbawienia i wytrwania przy Panu do końca. Ci którzy odrzucają pomoc proroka w takich niebezpiecznych chwilach, [a my żyjemy w czasach końca wszystko na to wskazuje] jest bardzo nierozważnym krokiem. To prawda, że mamy Biblię ale głos proroctwa często uściśla zawarte w niej treści i pokazuje jak je użyć, aby być blisko Pana tu i teraz. Pamiętajmy że nad wszystkim zawsze i niezmiennie czuwa nasz Pan poprzez Ducha Świętego tu na ziemi. To On jest najbardziej zorientowany gdzie jesteśmy wobec Boga i jaka potrzebna jest nam pomoc aby zawrócić na właściwą drogę w razie zboczenia z niej. Dlatego poddajmy się codziennie rano pod Jego opiekę i nie prubujmy sami kierować swoim życiem tylko słuchajmy tego cichego głosu, który chce nas prowadzić po bezpiecznej drodze, do celu jakim jest życie wieczne wraz z Panem "tam gdzie ja jestem, aby i oni byli" On czeka na nas z utęsknieniem, przecież oddał za nas swoje życie. Pragnie jak najszybciej przyjść po nas, nie utrudniajmy Mu tego naszym zachowaniem.
Biblia i prorocy z czasów późniejszych Biblia jest owocem daru proroctwa. Dar proroctwa nie jest dodatkiem do Biblii ani jej nie zastępuje. Dar prorokowania funkcjonuje na podobnych zasadach jak za czasów apostolskich. Jego zadaniem jest wywyższenie Biblii jako podstawy wiary i życia, wyjaśnienie jej nauk oraz zastosowanie jej zasad w codziennym życiu. Angażuje się w zakładanie i wzmacnianie zboru i uzdalnianie go do realizowania misji wyznaczonej mu przez Boga. Dar proroctwa napomina, ostrzega, prowadzi i zachęca, pojedynczych wyznawców, jak i cały Kościół, chroniąc go od błędnych nauk i jednocząc na gruncie prawd Biblii.Prorocy występujący w czasach biblijnych działają podobnie do takich proroków jak: Natan, Gad, Asaf, Semejasz, Azariasz, Agabus, Sylas, Anna czy też córki Filipa. żyli oni w czasach biblijnych ale ich proroctwa nigdy nie były częścią Biblii. Ten sam Bóg,który przemawiał przez pisarzy Biblii, inspirował wspomnianych powyżej proroków i prorokinie. Ich poselstwa nie stały w sprzeczności z wcześniejszym zapisem objawienia Bożego.
Sprawdzanie daru proroctwa. Ponieważ Biblia ostrzega, że przed powrotem Chrystusa powstaną fałszywi prorocy, musimy dokładnie sprawdzić wszystkich, którzy twierdzą, że posiadają dar prorokowania. Paweł napisał "Proroctw nie lekceważcie, wszystkiego doświadczajcie co dobre tego się trzymajcie Od wszelkiego rodzaju zła z dala się trzymajcie" ((I Tes.5,20-22, por. I Jan 4,1). Biblia podaje wiele wskazówek, dzięki którym możemy odróżnić prawdziwy dar proroctwa od fałszywego.
1) Czy poselstwo zgadza się z Biblią? " Do zakonu i do świadectwa; ale jeśli nie chcą, niechże mówią wedle słowa tego, w którym nie masz żadnej zorzy (Iz. 8,20 BG). Tekst ten głosi, że poselstwo każdego proroka powinno pozostać w zgodzie z Bożym prawem i poselstwem całej Biblii. Prorok występujący później, nie może występować przeciwko prorokom występującym przed nim. Duch Święty nigdy nie zaprzecza swojemu poselstwu danemu wcześniej, ponieważ u Boga "nie ma żadnej odmiany, ani nawet chwilowego zaćmienia" (Jak.1,17)
2)Czy przepowiednie spełniają się? " Po czym poznamy słowo, którego Pan nie wypowiedział? Jeżeli słowo, które wypowiedział prorok nie w imieniu Pana, nie spełni się i nie nastąpi, jest ono słowem, którego Pan nie wypowiedział lecz w zuchwalstwie wypowiedział je prorok; więc nie bój się go"(V Mojż.18,21.22 por.Jer.28,9). Chociaż przepowiednie mogą zajmować niewielką część wypowiedzi proroka, to ich wypełnienie musi być dokładne.
Biblia i prorocy z czasów późniejszych Biblia jest owocem daru proroctwa. Dar proroctwa nie jest dodatkiem do Biblii ani jej nie zastępuje. Dar prorokowania funkcjonuje na podobnych zasadach jak za czasów apostolskich. Jego zadaniem jest wywyższenie Biblii jako podstawy wiary i życia, wyjaśnienie jej nauk oraz zastosowanie jej zasad w codziennym życiu. Angażuje się w zakładanie i wzmacnianie zboru i uzdalnianie go do realizowania misji wyznaczonej mu przez Boga. Dar proroctwa napomina, ostrzega, prowadzi i zachęca, pojedynczych wyznawców, jak i cały Kościół, chroniąc go od błędnych nauk i jednocząc na gruncie prawd Biblii.Prorocy występujący w czasach biblijnych działają podobnie do takich proroków jak: Natan, Gad, Asaf, Semejasz, Azariasz, Agabus, Sylas, Anna czy też córki Filipa. żyli oni w czasach biblijnych ale ich proroctwa nigdy nie były częścią Biblii. Ten sam Bóg,który przemawiał przez pisarzy Biblii, inspirował wspomnianych powyżej proroków i prorokinie. Ich poselstwa nie stały w sprzeczności z wcześniejszym zapisem objawienia Bożego.
Sprawdzanie daru proroctwa. Ponieważ Biblia ostrzega, że przed powrotem Chrystusa powstaną fałszywi prorocy, musimy dokładnie sprawdzić wszystkich, którzy twierdzą, że posiadają dar prorokowania. Paweł napisał "Proroctw nie lekceważcie, wszystkiego doświadczajcie co dobre tego się trzymajcie Od wszelkiego rodzaju zła z dala się trzymajcie" ((I Tes.5,20-22, por. I Jan 4,1). Biblia podaje wiele wskazówek, dzięki którym możemy odróżnić prawdziwy dar proroctwa od fałszywego.
1) Czy poselstwo zgadza się z Biblią? " Do zakonu i do świadectwa; ale jeśli nie chcą, niechże mówią wedle słowa tego, w którym nie masz żadnej zorzy (Iz. 8,20 BG). Tekst ten głosi, że poselstwo każdego proroka powinno pozostać w zgodzie z Bożym prawem i poselstwem całej Biblii. Prorok występujący później, nie może występować przeciwko prorokom występującym przed nim. Duch Święty nigdy nie zaprzecza swojemu poselstwu danemu wcześniej, ponieważ u Boga "nie ma żadnej odmiany, ani nawet chwilowego zaćmienia" (Jak.1,17)
2)Czy przepowiednie spełniają się? " Po czym poznamy słowo, którego Pan nie wypowiedział? Jeżeli słowo, które wypowiedział prorok nie w imieniu Pana, nie spełni się i nie nastąpi, jest ono słowem, którego Pan nie wypowiedział lecz w zuchwalstwie wypowiedział je prorok; więc nie bój się go"(V Mojż.18,21.22 por.Jer.28,9). Chociaż przepowiednie mogą zajmować niewielką część wypowiedzi proroka, to ich wypełnienie musi być dokładne.
3) Czy uznaje inkarnację Chrystusa? "Po tym poznacie Ducha Bożego: wszelki duch, który wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, z Boga jest. Wszelki duch, który nie wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, nie jest z Boga. Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że ma przyjść, i teraz już jest na świecie" (I Jana 4,2.3) Ten test wymaga czegoś więcej niż tylko zwykłego uznania, że Jezus Chrystus żył na ziemi. Prawdziwy prorok musi wyznawać biblijną naukę o inkarnacji Chrystusa - musi wierzyć w Jego bóstwo i preegzystencję, Jego narodzenie z dziewicy, bezgrzeszne życie,pojednawczą ofiarę
zmartwychwstanie, wniebowstąpienie, pośredniczą służbę i powtórne przyjście.
4) Czy prorok przynosi dobry czy zły "owoc"? Proroctwa powstawały dzięki temu, że Duch Święty inspirował "Świętych mężów Bożych" (II Piotra 1,21). Fałszywych proroków możemy poznać po ich owocach . Jezus powiedział: " Nie może dobre drzewo rodzić złych owoców, ani złe drzewo rodzić dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, wycina się i wrzuca w ogień. Tak więc po owocach poznacie ich" (Mat..7,18-20)
Wskazówka ta jest pomocna przy sprawdzaniu pochodzenia proroka. Nie oznacza to, że prorok musi być całkowicie doskonały. Pismo mówi że Eliasz był człowiekiem "podobnym do nas" (Jak. 5,17) Jednak życie proroka powinno być przepełnione owocem Ducha, a nie uczynkami ciała(zob.Gal.5,19-23).
Po drugie, zasada ta dotyczy wpływu proroka na innych ludzi. Jaki wpływ wywarło poselstwo proroka na życie tych, którzy je przyjęli? Czy poselstwa te przygotowały lud Boży do służby i czy zjednoczyły go w wierze (Efez.4,12-16)?
Każda osoba twierdząca , że jest prorokiem, powinna być poddana tym sprawdzianom. Gdy spełnia powyższe kryteria, możemy być pewni, że Duch Święty obdarzył tę osobę darem prorokowania.
c.d.n.
Duch proroctwa w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego
Dar prorokowania objawił się w służbie Ellen Gould White, należącej do grona założycieli Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. To ona przekazała natchnione pouczenia dla ludu Bożego, żyjącego w czasie końca.
W początkach dziewiętnastego stulecia , kiedy to Ellen White zaczęła przekazywać Boże poselstwo, światem rządzili mężczyźni. Jej prorockie powołanie poddało ją ocenie krytyków. Gdy zdała ten Biblijny sprawdzian, służyła otrzymanym darem prorokowania przez siedemdziesiąt lat, aż do roku 1915 w którym zmarła. Otrzymała ponad dwa tysiące widzeń. W tym czasie żyła oraz działała w Ameryce, Europie i Australii. Służyła radą, inspirowała nowe formy działalności, wygłaszała kazania i pisała.
Ellen White nigdy nie nazywała siebie prorokinią uważała że jej praca ma szerszy zasięg.Mówiła o sobie że jest posłańcem Bożym. "Wiem, że wielu nazywa mnie prorokiem , ale ja nie roszczę sobie prawa do tego tytułu. Dlaczego nie nazywam siebie prorokiem? Ponieważ w obecnym czasie wielu, którzy dumnie podają się za proroków, przynosi ujmę sprawie Chrystusa; a również dlatego, że moja praca ma szerszy zasięg niż ten, jaki mieści się w słowie "prorok" (...). Nigdy nie podawałam się za prorokinię. Jeśli inni mnie tak nazywają nie mam im tego za złe. Jednak moja działalność jest tak różnorodna, że nie mogę siebie inaczej nazwać jak posłańcem".
Zastosowanie testu proroka.
Jak wyglądała służba Ellen White w świetle biblijnych sprawdzianów proroka?
1). Zgodność z Biblią. Jej olbrzymi dorobek literacki zawiera dziesiątki tysięcy tekstów biblijnych, często połączonych ze szczególnym ich wyjaśnieniem. Dokładne badania wykazały, że jej pisma zachowują konsekwencję, logikę, dokładność i całkowitą zgodność z Pismem Świętym.
2). Dokładność przepowiedni. pisma Ellen White zawierają stosunkowo niewielką liczbę przepowiedni. Niektóre z nich aktualnie się wypełniają, podczas gdy inne jeszcze czekają na swoje wypełnienie. Ale te, które mogą być sprawdzone, wypełniły się z zadziwiającą dokładnością. Podaję dwie przepowiednie, które obrazują jej prorocze spojrzenie.
a. Powstanie współczesnego spirytyzmu. W 1850 r. kiedy spirytyzm, ruch, który usiłuje nawiązać łączność ze światem duchów, dopiero co powstał. Ellen White określa go mianem zwiedzenia ostatnich dni i przepowiedziała jego rozwój. Chociaż w owym czasie ruch ten był antychrześcijański, ona przewidziała, że ten stan się zmieni i że ruch ten zostanie przyjęty przez chrześcijan. Od tamtego czasu spirytyzm rozszerzył się na cały świat, zdobywając miliony zwolenników. Jego antychrześcijańskie nastawienie uległo zmianie. Wielu nazywa siebie chrześcijańskimi spirytystami lub spirytualistami; twierdzą, " że posiadają prawdziwą wiarę chrześcijańską," oraz, że "spirytualiści są jedynymi ludźmi religijnymi, wykorzystującymi obiecane przez Chrystusa dary, dzięki którym uzdrawiają chorych, demonstrują futurystyczną świadomość i progresywne istnienie". Co więcej, utrzymują, że spirytualizm " daje możliwość poznania wszystkich wielkich systemów religijnych, daje więcej wiedzy niż chrześcijańska Biblia, niż wszystkie komentarze razem wzięte. Według nich Biblia jest księgą spirytualizmu".
b. Ścisła współpraca między protestantami a wyznawcami Kościoła rzymskokatolickiego. W czasie kiedy żyła Ellen White pomiędzy katolikami a protestantami istniała przepaść, która wykluczała wszelką ich współpracę. Wśród protestantów panowało antykatolickie nastawienie. Ona przepowiedziała, że w łonie protestantyzmu dojdzie do odejścia od wiary reformatorów. Stopniowo zanikać będą różnice pomiędzy protestantami i katolikami, aż zbudowany zostanie pomost nad przepaścią dzielącą te dwa kierunki.
Wiele lat po jej śmierci byliśmy świadkami powstania ruchu ekumenicznego, potem Światowej Rady Kościołów, następnie obrad Drugiego Soboru Watykańskiego, ignorancji protestantów odnośnie interpretacji proroctw. Takie przemiany skruszyły bariery istniejące pomiędzy protestantami a katolikami, doprowadzając ich do coraz bardziej rozszerzającej się współpracy.
3) Uznanie inkarnacji Chrystusa. Ellen White bardzo wiele pisała na temat życia Chrystusa. W jej pracach literackich dominują takie zagadnienia jak: Rola Chrystusa jako Pana i Zbawcy; pojednawcza śmierć na krzyżu i obecna pośrednicza służba Jezusa. Jej książka " Życie Jezusa" została uznana za jedno z najbardziej uduchowionych opracowań, jakie kiedykolwiek napisano na temat życia Chrystusa. A " Droga do Chrystusa" za najbardziej poczytną książkę, która doprowadziła miliony ludzi do zażyłej z Nim społeczności. Jej pisma wyraźnie ukazują Chrystusa jako istotę w pełni boską i w pełni ludzką.
Jej wyważone opisy pozostają w całkowitej harmonii z tym, co przedstawia Biblia, unikając nadmiernego podkreślenia przewagi jednej natury nad drugą - problemu, który w historii chrześcijaństwa spowodował tak wiele zmagań i sporów. Jej ogólne spojrzenie na służbę Chrystusa ma zabarwienie praktyczne. Niezależnie od tego, jakim aspektem się zajmuje, jej nadrzędną troską jest doprowadzenie czytelnika do bardzo ścisłej społeczności ze Zbawicielem.
4) Wpływ jej służby. Od czasu gdy Ellen White otrzymała dar prorokowania, minęło ponad sto lat. Jej życie i poselstwo wywarły wpływ n Kościół i życie tych, którzy zważali na jej rady.
"Chociaż nigdy nie zajmowała żadnego oficjalnego stanowiska w Kościele, nie była ordynowanym kaznodzieją i nie otrzymywała pensji z Kościoła aż do śmierci swojego męża, jej wpływ bardziej ukształtował Kościół Adwentystów Dnia Siódmego niż cokolwiek innego oczywiście poza Pismem Świętym. Ona była siłą napędową przy rozpoczęciu działalności wydawniczej Kościoła. szkolnictwa, działalności misji medycznej, oraz ogólnoświatowej działalności misyjnej, dzięki czemu Kościół Adwentystów Dnia Siódmego stał się najszybciej i najszerzej wzrastającą protestancką organizacją misyjną w świecie."
Pan przekazał jej rady odnośnie zdrowia, wychowania, życia rodzinnego, wstrzemięźliwości, ewangelizacji, działalności wydawniczej, właściwego żywienia, działalności medycznej oraz wielu innych dziedzin. Jej pisma z dziedziny zdrowia są najbardziej zadziwiające ze względu na fakt, że chociaż napisane przed stu laty, dopiero teraz zostały potwierdzone przez naukę.
Jej pisma koncentrują się na Jezusie Chrystusie i wywyższają wysokie moralne i etyczne wartości judeochrześcijańskiej tradycji. Wpływ jej pism na indywidualnych czytelników jest ogromny. Niedawno Instytut Służb Kościelnych na Uniwersytecie Andrewsa dokonał badań porównawczych chrześcijańskiego nastawienia adwentystów, którzy czytają jej książki i tych, którzy tego nie czynią.
Studium doprowadziło do następujących wniosków: " Czytelnicy mają większą więź z Chrystusem, więcej pewności pokładają w społeczności z Bogiem i łatwiej rozpoznają swoje duchowe dary, chętniej wspierają działania ewangelizacyjne i czują się lepiej przygotowani do wydawania świadectwa i bardziej angażują się w działania misyjne. W większości codziennie czytają Biblię modlą się o określone osoby biorą udział w działalności grup i regularnie prowadzą nabożeństwa rodzinne. W porównaniu z innymi wyznawcami bardziej pozytywnie spoglądają na swój zbór. Czują na sobie odpowiedzialność za zdobywanie dusz.
Duch proroctwa a Biblia. Pisma Ellen White nie mają zastępować Pisma Świętego. Nie mogą być umieszczone na tym samym poziomie. Pismo Święte jest przekazem jedynym w swoim rodzaju, standardem, na podstawie którego oceniane są jej pisma i wszelkie inne. Wszystkie one muszą być podporządkowane Biblii.
Biblia jest najwyższym standardem. Adwentyści Dnia Siódmego w pełni popierają reformacyjną zasadę sola Scriptura: Biblia jako własny interpretator i jedyna podstawa wszelkich zasad i całego nauczania. Budowniczowie Kościoła ukształtowali zasady wiary na podstawie studiowania Biblii; nie otrzymali ich za pośrednictwem widzeń Ellen White. Jej główna rola w czasie kształtowania się doktryny polegała na wspomaganiu wyników, do których dochodzili studiując Pismo Święte.
zmartwychwstanie, wniebowstąpienie, pośredniczą służbę i powtórne przyjście.
4) Czy prorok przynosi dobry czy zły "owoc"? Proroctwa powstawały dzięki temu, że Duch Święty inspirował "Świętych mężów Bożych" (II Piotra 1,21). Fałszywych proroków możemy poznać po ich owocach . Jezus powiedział: " Nie może dobre drzewo rodzić złych owoców, ani złe drzewo rodzić dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, wycina się i wrzuca w ogień. Tak więc po owocach poznacie ich" (Mat..7,18-20)
Wskazówka ta jest pomocna przy sprawdzaniu pochodzenia proroka. Nie oznacza to, że prorok musi być całkowicie doskonały. Pismo mówi że Eliasz był człowiekiem "podobnym do nas" (Jak. 5,17) Jednak życie proroka powinno być przepełnione owocem Ducha, a nie uczynkami ciała(zob.Gal.5,19-23).
Po drugie, zasada ta dotyczy wpływu proroka na innych ludzi. Jaki wpływ wywarło poselstwo proroka na życie tych, którzy je przyjęli? Czy poselstwa te przygotowały lud Boży do służby i czy zjednoczyły go w wierze (Efez.4,12-16)?
Każda osoba twierdząca , że jest prorokiem, powinna być poddana tym sprawdzianom. Gdy spełnia powyższe kryteria, możemy być pewni, że Duch Święty obdarzył tę osobę darem prorokowania.
c.d.n.
Duch proroctwa w Kościele Adwentystów Dnia Siódmego
Dar prorokowania objawił się w służbie Ellen Gould White, należącej do grona założycieli Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. To ona przekazała natchnione pouczenia dla ludu Bożego, żyjącego w czasie końca.
W początkach dziewiętnastego stulecia , kiedy to Ellen White zaczęła przekazywać Boże poselstwo, światem rządzili mężczyźni. Jej prorockie powołanie poddało ją ocenie krytyków. Gdy zdała ten Biblijny sprawdzian, służyła otrzymanym darem prorokowania przez siedemdziesiąt lat, aż do roku 1915 w którym zmarła. Otrzymała ponad dwa tysiące widzeń. W tym czasie żyła oraz działała w Ameryce, Europie i Australii. Służyła radą, inspirowała nowe formy działalności, wygłaszała kazania i pisała.
Ellen White nigdy nie nazywała siebie prorokinią uważała że jej praca ma szerszy zasięg.Mówiła o sobie że jest posłańcem Bożym. "Wiem, że wielu nazywa mnie prorokiem , ale ja nie roszczę sobie prawa do tego tytułu. Dlaczego nie nazywam siebie prorokiem? Ponieważ w obecnym czasie wielu, którzy dumnie podają się za proroków, przynosi ujmę sprawie Chrystusa; a również dlatego, że moja praca ma szerszy zasięg niż ten, jaki mieści się w słowie "prorok" (...). Nigdy nie podawałam się za prorokinię. Jeśli inni mnie tak nazywają nie mam im tego za złe. Jednak moja działalność jest tak różnorodna, że nie mogę siebie inaczej nazwać jak posłańcem".
Zastosowanie testu proroka.
Jak wyglądała służba Ellen White w świetle biblijnych sprawdzianów proroka?
1). Zgodność z Biblią. Jej olbrzymi dorobek literacki zawiera dziesiątki tysięcy tekstów biblijnych, często połączonych ze szczególnym ich wyjaśnieniem. Dokładne badania wykazały, że jej pisma zachowują konsekwencję, logikę, dokładność i całkowitą zgodność z Pismem Świętym.
2). Dokładność przepowiedni. pisma Ellen White zawierają stosunkowo niewielką liczbę przepowiedni. Niektóre z nich aktualnie się wypełniają, podczas gdy inne jeszcze czekają na swoje wypełnienie. Ale te, które mogą być sprawdzone, wypełniły się z zadziwiającą dokładnością. Podaję dwie przepowiednie, które obrazują jej prorocze spojrzenie.
a. Powstanie współczesnego spirytyzmu. W 1850 r. kiedy spirytyzm, ruch, który usiłuje nawiązać łączność ze światem duchów, dopiero co powstał. Ellen White określa go mianem zwiedzenia ostatnich dni i przepowiedziała jego rozwój. Chociaż w owym czasie ruch ten był antychrześcijański, ona przewidziała, że ten stan się zmieni i że ruch ten zostanie przyjęty przez chrześcijan. Od tamtego czasu spirytyzm rozszerzył się na cały świat, zdobywając miliony zwolenników. Jego antychrześcijańskie nastawienie uległo zmianie. Wielu nazywa siebie chrześcijańskimi spirytystami lub spirytualistami; twierdzą, " że posiadają prawdziwą wiarę chrześcijańską," oraz, że "spirytualiści są jedynymi ludźmi religijnymi, wykorzystującymi obiecane przez Chrystusa dary, dzięki którym uzdrawiają chorych, demonstrują futurystyczną świadomość i progresywne istnienie". Co więcej, utrzymują, że spirytualizm " daje możliwość poznania wszystkich wielkich systemów religijnych, daje więcej wiedzy niż chrześcijańska Biblia, niż wszystkie komentarze razem wzięte. Według nich Biblia jest księgą spirytualizmu".
b. Ścisła współpraca między protestantami a wyznawcami Kościoła rzymskokatolickiego. W czasie kiedy żyła Ellen White pomiędzy katolikami a protestantami istniała przepaść, która wykluczała wszelką ich współpracę. Wśród protestantów panowało antykatolickie nastawienie. Ona przepowiedziała, że w łonie protestantyzmu dojdzie do odejścia od wiary reformatorów. Stopniowo zanikać będą różnice pomiędzy protestantami i katolikami, aż zbudowany zostanie pomost nad przepaścią dzielącą te dwa kierunki.
Wiele lat po jej śmierci byliśmy świadkami powstania ruchu ekumenicznego, potem Światowej Rady Kościołów, następnie obrad Drugiego Soboru Watykańskiego, ignorancji protestantów odnośnie interpretacji proroctw. Takie przemiany skruszyły bariery istniejące pomiędzy protestantami a katolikami, doprowadzając ich do coraz bardziej rozszerzającej się współpracy.
3) Uznanie inkarnacji Chrystusa. Ellen White bardzo wiele pisała na temat życia Chrystusa. W jej pracach literackich dominują takie zagadnienia jak: Rola Chrystusa jako Pana i Zbawcy; pojednawcza śmierć na krzyżu i obecna pośrednicza służba Jezusa. Jej książka " Życie Jezusa" została uznana za jedno z najbardziej uduchowionych opracowań, jakie kiedykolwiek napisano na temat życia Chrystusa. A " Droga do Chrystusa" za najbardziej poczytną książkę, która doprowadziła miliony ludzi do zażyłej z Nim społeczności. Jej pisma wyraźnie ukazują Chrystusa jako istotę w pełni boską i w pełni ludzką.
Jej wyważone opisy pozostają w całkowitej harmonii z tym, co przedstawia Biblia, unikając nadmiernego podkreślenia przewagi jednej natury nad drugą - problemu, który w historii chrześcijaństwa spowodował tak wiele zmagań i sporów. Jej ogólne spojrzenie na służbę Chrystusa ma zabarwienie praktyczne. Niezależnie od tego, jakim aspektem się zajmuje, jej nadrzędną troską jest doprowadzenie czytelnika do bardzo ścisłej społeczności ze Zbawicielem.
4) Wpływ jej służby. Od czasu gdy Ellen White otrzymała dar prorokowania, minęło ponad sto lat. Jej życie i poselstwo wywarły wpływ n Kościół i życie tych, którzy zważali na jej rady.
"Chociaż nigdy nie zajmowała żadnego oficjalnego stanowiska w Kościele, nie była ordynowanym kaznodzieją i nie otrzymywała pensji z Kościoła aż do śmierci swojego męża, jej wpływ bardziej ukształtował Kościół Adwentystów Dnia Siódmego niż cokolwiek innego oczywiście poza Pismem Świętym. Ona była siłą napędową przy rozpoczęciu działalności wydawniczej Kościoła. szkolnictwa, działalności misji medycznej, oraz ogólnoświatowej działalności misyjnej, dzięki czemu Kościół Adwentystów Dnia Siódmego stał się najszybciej i najszerzej wzrastającą protestancką organizacją misyjną w świecie."
Pan przekazał jej rady odnośnie zdrowia, wychowania, życia rodzinnego, wstrzemięźliwości, ewangelizacji, działalności wydawniczej, właściwego żywienia, działalności medycznej oraz wielu innych dziedzin. Jej pisma z dziedziny zdrowia są najbardziej zadziwiające ze względu na fakt, że chociaż napisane przed stu laty, dopiero teraz zostały potwierdzone przez naukę.
Jej pisma koncentrują się na Jezusie Chrystusie i wywyższają wysokie moralne i etyczne wartości judeochrześcijańskiej tradycji. Wpływ jej pism na indywidualnych czytelników jest ogromny. Niedawno Instytut Służb Kościelnych na Uniwersytecie Andrewsa dokonał badań porównawczych chrześcijańskiego nastawienia adwentystów, którzy czytają jej książki i tych, którzy tego nie czynią.
Studium doprowadziło do następujących wniosków: " Czytelnicy mają większą więź z Chrystusem, więcej pewności pokładają w społeczności z Bogiem i łatwiej rozpoznają swoje duchowe dary, chętniej wspierają działania ewangelizacyjne i czują się lepiej przygotowani do wydawania świadectwa i bardziej angażują się w działania misyjne. W większości codziennie czytają Biblię modlą się o określone osoby biorą udział w działalności grup i regularnie prowadzą nabożeństwa rodzinne. W porównaniu z innymi wyznawcami bardziej pozytywnie spoglądają na swój zbór. Czują na sobie odpowiedzialność za zdobywanie dusz.
Duch proroctwa a Biblia. Pisma Ellen White nie mają zastępować Pisma Świętego. Nie mogą być umieszczone na tym samym poziomie. Pismo Święte jest przekazem jedynym w swoim rodzaju, standardem, na podstawie którego oceniane są jej pisma i wszelkie inne. Wszystkie one muszą być podporządkowane Biblii.
Biblia jest najwyższym standardem. Adwentyści Dnia Siódmego w pełni popierają reformacyjną zasadę sola Scriptura: Biblia jako własny interpretator i jedyna podstawa wszelkich zasad i całego nauczania. Budowniczowie Kościoła ukształtowali zasady wiary na podstawie studiowania Biblii; nie otrzymali ich za pośrednictwem widzeń Ellen White. Jej główna rola w czasie kształtowania się doktryny polegała na wspomaganiu wyników, do których dochodzili studiując Pismo Święte.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz