Święcenie Szabatu 4

         Niezmiernie ważną sprawą dla każdej osoby pragnącej znaleźć drogę do Królestwa Bożego jest być religijnym (Ap.21,6). Zatem czy może być coś straszniejszego od faktu,że idziesz przez życie z przeświadczeniem  zbawienia, i że jesteś dzieckiem Bożym, a tu na koniec oznajmi ci Pan: "Nie znam cię" i nie mogę cię wpuścić do mojego Królestwa?

     Zrozumiał to Ap. Paweł i dlatego napisał o wielkim ciężarze leżącym mu na sercu (Ef.1,15-21). Odkąd Paweł zrozumiał, że ludowi Bożemu brakuje poznania mocy Bożej pojął, że poznanie jej jest możliwe  przez objawienie Ducha Świętego,dlatego modlił się codziennie za wszystkich wierzących o odkrycie im tej wielkiej Prawdy w ich umysłach.

         Kiedy dojdziesz do tego momentu, że po raz pierwszy poznasz rzeczywistą naturę i moc grzechu, który w tobie mieszka, wtedy otworzą ci się oczy zmysłu poznawczego i doświadczysz nieco Bożej mocy. Potem otworzy się twoje serce na działanie owej mocy i dokona się w nim odrodzenie. Poznasz oczyszczający prąd owej Mocy. A gdy ta Moc spłynie do twojej duszy i przepędzi starego wroga czyli grzech, którego zniewalającą moc odczuwałeś tak długi czas,będziesz wolny i będziesz żył nie dla grzechu lecz dla Jezusa Chrystusa. Przez osobiste i żywe doświadczenia uczysz się Mocy Bożej i doznajesz jej skutków działania, (zmiany charakteru), wtedy i tylko wtedy będziesz faktycznie dzieckiem Bożym; i tylko wtedy będziesz zachowywał Szabat według woli Bożej. O tym stanie duszy pisał Ap. Paweł do Heb.4,9.- "A zatem pozostaje odpoczynek Szabatu dla ludu Bożego."/BT/.

          Odpoczynek Szabatu dla ludu Bożego, to dla tych, w których mieszka Moc Boża i którzy w swoim życiu doświadczyli Mocy Bożej (zmiany charakteru,myślenia i zachowania).

          A więc warunkiem do odpoczynku Szabatu jest posiadanie Mocy Bożej a potem nadejdzie Szabat i będzie trwał razem z Mocą stwarzając nowego człowieka, który już nie żyje dla grzechu ale dla Chrystusa. To jest historyczna Prawda, ta Prawda  jest kontynuowana w mocy Bożej w "Krzyżu Chrystusa" Jest to Prawda,która znajduje swe odbicie i kontynuację w przeżyciach indywidualnych każdego,kto chce tą prawdę pojąć i przyjąć.

          Problem ten można dobrze zilustrować za pomocą przykładu o sztandarze jakiego kolwiek narodu my weźmy przykład z polskim sztandarem:

         W Warszawie powiewał sztandar polski biało-czerwony, ponieważ panowało tu prawo i moc narodu polskiego. W 1939 roku niemcy zdobyli Warszawę i zawiesili tam swój sztandar. to był znak ich panowania i mocy. Ale kiedy przyszło wyzwolenie z niewoli okupanta biało - czerwony sztandar zawisł z powrotem  w Warszawie, ale przed tem musiała być odbudowana mos narodu polskiego aby zwyciężyć.

       W podobny sposób powiewa sztandar Bożego Szabatu,Bożej obecności i Bożej Mocy dokładnie tak samo jak sztandar danego narodu stanowi znak jego obecności jego mocy

           Jednak jest jeszcze jedna niepodważalna prawda, także Lucyfer podczas gdy Pan Bóg wyróżnił siódmy dzień tygodnia. Szatan wybrał również jeden z siedmiu dni tygodnia. Zwrócił się  ku skrajnie przeciwnej stronie i wybrał pierwszy dzień tygodnia i zatknął swój sztandar w tym dniu jako symbol swojej obecności i mocy. A jeszcze chełpi się tym, że ten dzień jest powszechnie przyjęty na kuli ziemskiej jako dzień odpoczynku zamiast Dnia Pańskiego Szabatu. c.d.n.

Święcenie Szabatu 3

       Zdecydowana większość ludzi wnioskuje i taki wniosek ich satysfakcjonuje, że skoro poznali teorię Prawdy, troskliwie podążają za zewnętrznymi wymaganiami Prawa i wiernie stoją przy Kościelnej organizacji; są także ludem Bożym. Lecz to jest ta sama klasa ludzi o której Jezus powiedział: Mat.7,21-23. "Nie każdy kto mówi Panie, Panie wejdzie do Królestwa Niebios, lecz tylko ten,kto pełni wolę Ojca mego, który jest w niebie. W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie czyż nie prorokowaliśmy w Twoim imieniu, i w imieniu Twoim nie wypędzaliśmy demonów, iw imieniu Twoim nie czyniliśmy wielu cudów? A Ja wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem, idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie."

            E. White, zachowująca wiernie Szabat Boży jako dowód mocy Bożej pisze: " Wszyscy wielcy i mali - jeśli nie  są nawróconymi ludźmi - znajdują się na tej samej platformie. Ludzie przechodzą od jednej nauki do drugiej. tak sie dzieje i będzie dziać. Katolik może stać się protestantem a jednak nie rozumie w ogóle znaczenia słów; "I dam wam serca nowe," Przyjmowanie nowych teorii i jednoczenie się z kościołem nikomu nie przynosi nowego życia, nawet wtedy gdy ów kościół, do którego przyłączymy się był założony na fundamencie Prawdy. Związek z kościołem nie zastępuje nawrócenia. Wpisanie na listę wyznawców kościoła twojego nazwiska nie ma najmniejszej wartości, jeżeli serce nie jest prawdziwie zmienione. Można być członkiem kościoła i z gorliwością działać na jego rzecz, wykonywać z roku na rok szereg obowiązków a jednak nie być nawróconym. Można bronić chrześcijaństwa a jednak nie być nawróconym. Człowiek może głosić przyjemne i zajmujące kazania a jednak w swym religijnym doświadczeniu może być znacznie oddalony od Chrystusa. Może być wydźwignięty na szczyty ludzkiej wielkości a jednak nigdy nie doświadczyć wewnętrznego działania łaski, która przekształca charakter. Taki człowiek jest zwiedziony przez kontakt i znajomość świętych prawd Ewangelii, które w prawdzie dotarły do jego intelektu lecz nie zostały wprowadzone do wnętrza świątyni duszy."

           Musimy posiadać coś więcej jak tylko rozumowe przeświadczenie o Prawdzie. Wielu Żydów było przekonanych o tym, że Jezus jest Synem Bożym. Byli jednak zbyt dumni i ambitni by Mu się poddać. Postanowili sprzeciwić się prawdzie i swój sprzeciw utrzymać w mocy. Nie przyjęli do swych serc takiej prawdy jaka jest w Chrystusie.

                "Gdy Prawda jako taka zostaje zamknięta tylko w umyśle, a serce zostaje nie pobudzone, nie uwrażliwione, wtedy Prawda dotyka tylko rozumu. Gdy jednak Prawda zostaje przyjęta do serca, to przechodzi przez sumienie i swoimi czystymi zasadami bierze w posiadanie duszę. Prawda ta jest umieszczona w sercu przez Ducha Świętego, który jej piękno objawia umysłowi tak, że jej przemieniająca moc ujawni się w charakterze." 

'

Dalsze rozważania nad Szabatem cz.2

      Wszyscy ci, którzy nie przyjęli mocy Bożej do serc, ci są pozorantami święcenia Szabatu, święcą siódmy dzień tygodnia a nie Szabat Boży i nie mają uczestnictwa w odpocznieniu Szabatu Bożego. A gdy spojrzymy  na krzyż Golgoty dostrzeżemy akt, który jest punktem centralnym dzieła zbawienia, który mógł się dokonać tylko w szóstym dniu tygodnia. Był to akt,który w pełni zadecydował o tym czy moc Boża ma pozostać na tym świecie, czy nie. Potem gdy dzieło zostało zakończone i na tym świecie  została na zawsze utwierdzona moc Boża, Jezus odpoczął w szczególny sposób, w dzień Szabatu śpiąc w grobie snem śmierci. I poprzez to powtórnie dowiódł, że gdzie jest działanie mocy Bożej tam też jest odpoczynek Szabatu Bożego
       Ewangelia [dobra nowina] jest mocą Bożą służącą do zbawienia. Dlatego każdy  kto otrzymuje Ewangelię Jezusa, ten także otrzymuje dla swojej duszy Moc Bożą. Nie oznacza to, że człowiek otrzymuje moc Bożą do stwarzania, podtrzymywania wszechświata czy coś podobnego. Nie! To oznacza, że moc Boża spłynęła do jego duszy i usunęła moc grzechu, oraz, że  przez tę moc zostało stworzone nowe życie w danym człowieku. Można to porównać do faktów z ogrodu Eden gdy Pan Bóg  w nozdrza martwego ulepka z ziemi tchnął swój ożywczy dech i człowiek stał się duszą żyjącą. Tylko ci, w których ta moc Boża działa są ludem Bożym. Jest to wielka i cudowna prawda, musi ona być zrozumiana przez lud Boży dzisiejszych czasów. Tylko prawdziwy lud Boży ma możliwość zrozumienia tej Prawdy. Jednak aby mogła być zrozumiana trzeba ją doświadczyć w życiu osobiście.

Śzabat Boży

Chcę dzisiaj trochę napisać o tym co myślę na temat święcenia Szabatu Bożego:
       Szabat jest zawsze tam gdzie się objawia stwórcza moc Boża, tak w Starym jak i w Nowym Testamencie. A więc Szabat możemy porównać do sztandaru Mocy Bożej. Czyli; praca wykonana w mocy Bożej a następnie odpoczynek w Szabacie. Inaczej mówiąc: Na cześć działania mocy Bożej w sześciu dniach pracy,podnosimy sztandar Szabatu na maszt w siódmym dniu tygodnia w dniu odpoczynku wyznaczonym przez Stwórcę przy stwarzaniu świata, a jest to sobota według dni tygodnia  od początku świata trwających w takim samym porządku: nieziela,poniedziałek, wtorek,środa,czwartek,piątek, i siódmy dzień sobota.

       W ten sam sposób nasz Pan Jezus Chrystus uświęcił Szabat odpoczywając w grobie w dniu sobotnim po dokonaniu dzieła zbawienia poprzez swoją mękę i śmierć. Pracował całe swoje życie na to,aby Moc Bożą wynieść ponad moc grzechu. W majestacie Mocy Bożej ukończył to dzieło umierając na krzyżu. Tym samym zapewnił, że każdy kto tyko zechce może być przy Jego pomocy wyzwolony  spod mocy grzechu. W każdym z nas może zaistnieć proces stwarzania nowego, wolnego człowieka. Grzech nie panuje w sercu jego bo jest pod łaska Bożą i pod Jego opieką.

        Jezus zachowywał Szabt przez cale życie. A nawet po śmierci odpoczął w Szabat. Nasz Pan miał przez całe swoje życie nieprzerwaną łączność z Ojcem Niebieskim.Była to taka więź i moc Boża,że nie zgrzeszył ani razu. A w kim jest moc Boża ten ma odpoczynek w Szabacie Bożym, czyli odpocznienie Szabatu Bożego. Każdy człowiek, w którym mieszka moc Boża zachowuje Szabat Boży jako Święty Dzień Pański i obdarza go czcią.