Dalsze rozważania nad Szabatem cz.2

      Wszyscy ci, którzy nie przyjęli mocy Bożej do serc, ci są pozorantami święcenia Szabatu, święcą siódmy dzień tygodnia a nie Szabat Boży i nie mają uczestnictwa w odpocznieniu Szabatu Bożego. A gdy spojrzymy  na krzyż Golgoty dostrzeżemy akt, który jest punktem centralnym dzieła zbawienia, który mógł się dokonać tylko w szóstym dniu tygodnia. Był to akt,który w pełni zadecydował o tym czy moc Boża ma pozostać na tym świecie, czy nie. Potem gdy dzieło zostało zakończone i na tym świecie  została na zawsze utwierdzona moc Boża, Jezus odpoczął w szczególny sposób, w dzień Szabatu śpiąc w grobie snem śmierci. I poprzez to powtórnie dowiódł, że gdzie jest działanie mocy Bożej tam też jest odpoczynek Szabatu Bożego
       Ewangelia [dobra nowina] jest mocą Bożą służącą do zbawienia. Dlatego każdy  kto otrzymuje Ewangelię Jezusa, ten także otrzymuje dla swojej duszy Moc Bożą. Nie oznacza to, że człowiek otrzymuje moc Bożą do stwarzania, podtrzymywania wszechświata czy coś podobnego. Nie! To oznacza, że moc Boża spłynęła do jego duszy i usunęła moc grzechu, oraz, że  przez tę moc zostało stworzone nowe życie w danym człowieku. Można to porównać do faktów z ogrodu Eden gdy Pan Bóg  w nozdrza martwego ulepka z ziemi tchnął swój ożywczy dech i człowiek stał się duszą żyjącą. Tylko ci, w których ta moc Boża działa są ludem Bożym. Jest to wielka i cudowna prawda, musi ona być zrozumiana przez lud Boży dzisiejszych czasów. Tylko prawdziwy lud Boży ma możliwość zrozumienia tej Prawdy. Jednak aby mogła być zrozumiana trzeba ją doświadczyć w życiu osobiście.