Nie zastanawiałam się nigdy nad tym , czym jest tak naprawdę zaufanie. Czy my mamy zaufanie w swoim charakterze, czy trzeba się tego nauczyć. Na czym ono polega. Jakie są konsekwencje gdy go mamy i jakie gdy go nie mamy i komu możemy zaufać a komu nie, jejku tyle pytań. Okazuje się że to wcale nie błahy temat,a ja nie zastanawiałam się nad nim głębiej. No cóż spróbuje to jakoś usystematyzować i nie robić chaosu w tym moim pisaniu.
Po pierwsze czym jest tak naprawdę zaufanie. Ja czuję zaufanie do kogoś na kim się nie zawiodłam, kto zawsze podaje mi pomocną dłoń.Na kim mogę polegać w trudnych dla mnie chwilach życia. Kto mnie nie wyśmieje choć czasem fantazja moja jest ponad normę a realia zostały daleko poza mną ,lub jestem w niezręcznej sytuacji a ta osoba trwa przy mnie i pomaga mi wybrnąć z niej, komu wierzę bez zbędnej dyskusji. Hm, zaczynam się zastanawiać czy ktoś z ludzi jest taki żeby sprostać tym zadaniom? Przyznam się szczerze, że na swojej drodze nie spotkałam takiej osoby, choć bardzo bym chciała ufać całkowicie komuś z mojego otoczenia ale, no właśnie zawsze jest jakieś ale i to mnie przeraża .Choć nie powiem, że nikomu nie ufam owszem ufam ludziom ale na pewno nie bez reszty, jakaś cząstka mnie jest zawsze czujna i obserwuje reakcje drugiej osoby aby w porę zareagować mniej lub bardziej spontanicznie, sadzę że nie tylko ja tak się zachowuję względem ludzi ale i innych żywych istot żyjących na tej ziemi.
Ja wiem, że jest ktoś taki komu mogę bezgranicznie zaufać, to nasz Pan Jezus Chrystus tylko On dzięki swojej bezwarunkowej miłości do nas spełnia te wszystkie warunki,które opisałam poprzednio, żaden człowiek Mu nie dorówna . On zawsze umie się pochylić nad potrzebującym pomocy i wyciągnąć go z najbardziej głębokiego dołka i postawić tam gdzie uważa że jest jego miejsce, czasem wbrew oczekiwaniu ludzi. Codziennie czyni małe cuda dla postronnych nie widoczne ale dla zainteresowanych są błogosławieństwem dnia codziennego,które tysiące ludzi na ziemi utwierdzają w wierze i uskrzydlają w życiu dla naszego Pana z wielkiej wdzięczności. Tak! W tym okropnym świecie pełnym przemocy można czując ufność do Pana, żyć radośnie i szczęśliwie. Ale jest jeden warunek ; nauczmy się patrzeć na nasze życie pozytywnie i poprzez ufność do Pana choć by nie wiem co nas spotkało co nam się w pierwszej chwili wydaje klęską i krzywdą to zawsze miejmy ufność w Panu i nie narzekajmy, tylko oddajmy nasze zmartwienie Panu i z ufnością czekajmy na bieg wydarzeń, pozwólmy Panu działać a w cudowny sposób rozwiąże nasze problemy a wtedy nie zapominajmy Mu podziękować z całego wdzięcznego serca choć czasem rozwiązanie problemu jest nie po naszej myśli to wiedzmy, że było to rozwiązanie najkorzystniejsze dla nas i nie szemrajmy przeciwko Panu bo On widzi na początku jaki będzie koniec.
Wiem że zaufanie takie bezgraniczne jakie mają dzieci do swoich rodziców dorosłym przychodzi nie łatwo wiem to z autopsji ale z czasem przy naszej usilnej modlitwie do naszego Zbawiciela wpisane zostaje to zaufanie w nasz charakter po prostu ufamy Panu i już,przecież On jest Wszechmocny On może wszystko i nic nie zrobi takiego co nam zaszkodzi a właśnie wszystko co dla nas czyni czyni dla naszego dobra. Pełna ufność do Boga to jest największe błogosławieństwo jakim może nas obdarzyć nasz Bóg. Taki dar Boży daje pełny pokój wewnętrzny, odpoczynek od zmartwień. Właśnie, radość życia. Serce przepełnione wdzięcznością. Chce się śpiewać całą piersią na chwałę Panu, wielbić Go i czcić najbardziej szczerze jak umiemy. Wtedy dopiero możemy ufać wszystkim bo jesteśmy pod najwspanialszą ochroną jakiej może udzielić tylko Bóg. Nawet moce piekielne nas nie zmogą bo nasz Pan już zwyciężył tego, który nam zagraża jeszcze tu na ziemi. Ale Boże dzieci mają przed nim osłonę w Jezusie Chrystusie Panu naszym tyko nie przestańmy Mu ufać ani na sekundę bo od tego zależy nasze bezpieczeństwo i to fizyczne ale też i duchowe, oraz życie wieczne.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz